Followers

Sunday, 27 March 2016

கர்மா

கர்மா

கர்மா என்பது மிக எளிதான, அதேவேளையில் மிக நுட்பமான வகையில் நிலைபெற்றிருக்கும் பிரபஞ்ச நியதி ஆகும். சனாதன தர்மத்தின் அடிப்படை போதனைகளுள் ஒன்றுதான் 'கர்மநியதி'.

"நல்லதை செய்தால், நல்லதே நடக்கும்.
கெட்டதை செய்தால், கெட்டதே நடக்கும்"

இது கர்மாவைப் பற்றிய எளிதான விளக்கம். நம்மில் அனைவரும் இந்த விளக்கத்தை நன்கு அறிந்திருப்போம். ஆனால், கர்மாவைப் பற்றிய நுட்பமான அறிவியல் என்ன? இதை ஆங்கிலத்தில் 'The Science of Action' (செயல் அறிவியல்) என்பார்கள். இப்போது அதை நாம் அறிவோம்.


கர்மா என்றால் செயல் அல்லது வினை எனப் பொருள்படும். 'எண்ணித் துணிக கருமம்' என்றார் ஐயன் வள்ளுவர். ஒரு செயலை செய்வதற்கு முன்னர், அச்செயலின் நோக்கத்தை நன்கு ஆராய்ந்து உணரவேண்டும். ஒரு செயலை விட அதன் நோக்கமே மிக முக்கியமாகும்.

காரணமும் விளைவும்

காரணம் மற்றும் விளைவு ஆகிய இரண்டு விதிகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு கர்மநியதி இயங்குகின்றது.

காரணம் (ஆங். cause) என்றால் ஒரு செயலின் பின்னால் இருக்கும் காரணம் அல்லது நோக்கம்

விளைவு (ஆங். effect) என்றால் ஒரு செயலை ஆற்றிய பின்னர் அச்செயலைப் பொறுத்து வருங்காலத்தில் ஏற்படும் விளைவுகள்

செயலாற்ற ஆறு விதிமுறைகள்

ஒரு செயலை செய்வதற்கு முன்னர், 'இதை நான் ஏன் செய்கிறேன்?' என்று தன்னிடம் கேட்டுக் கொள்வதன் மூலமாக ஒரு செயலின் காரணத்தை நாம் அறியலாம். அந்த காரணம் ஆறு விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும். அவை:

அ) தர்மமுடைய செயல்

ஆ) பிறர் பொருளை அபகரிக்காத செயல்

இ) சுயநலமற்ற செயல்

ஈ) தனக்கும் மற்ற அப்பாவி உயிர்களுக்கும் தீமை விளைவிக்காத செயல்

உ) விதிமுறைகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட செயல்

ஊ) பிறருக்கு நன்மை பயக்கும் செயல்

*விதிமுறைகள் என்பவை ஒரு நாட்டின் சட்டத் திட்டங்களைக் குறிக்கும்*

இவ்வாறு ஆறு விதிமுறைகளுக்கும் உட்பட்ட செயலை காலம் தாழ்த்தாமல் மன உறுதியுடன் செய்ய வேண்டும்.

உதாரணமாக, நம் தேசத்தைப் பாதுகாக்கும் இராணுவ வீரர்கள் தீவிரவாதிகளைக் கொல்கிறார்கள். கொல்வது தீவினை என்ற பட்சத்தில் அவர்களை தீவினை சூழ்வதில்லை. 'தீயவரை அழிப்பதே வீரனுக்கு அறம்' ஆகும். நம் நாட்டு மக்களைக் காக்க வேண்டிய நன்நோக்கத்தில், சுயநலமின்றி, தியாக மனப்பான்மையுடன் நம் இராணுவ வீரர்கள் செயல்படுகின்றனர். நாட்டைக் காப்பதும் கொடியவர்களை அழிப்பதும் அவர்களின் கடமையாகும். கடமையை செய்வதால் அவர்கள் கர்ம வீரர்களாகின்றனர்.

மூன்று வகை கர்மா

ஒரு செயலின் விளைவுகள் பெரும்பாலும் உடனுக்குடனே விளைவதில்லை. பல பிறவிகளுக்கு பின் கூட விளையலாம். ஒருவன் பல பிறவிகளில் செய்த செயல்களின் மொத்த விளைவுகள் 'சஞ்சித கர்மா' எனப்படுகின்றன. இப்பிறவியில் புதிதாக சேர்க்கும் விளைவுகள் 'ஆகாமி கர்மா' எனப்படுகின்றன. ஒருவன் தற்போதைய பிறவியில் அனுபவிக்கும் விளைவுகள் 'பிராரப்த கர்மா' எனப்படுகின்றன.

ஒரு பழமரத்தின் விதையை விதைத்த உடனே கனி கிடைத்துவிடாது. விதை முளைத்து செடியாகி, செடி மரமாகி, மரம் பூத்து அதன்பின்னரே கனி வரும். அதுபோல ஒரு செயலை செய்தவுடன் அதற்கான விளைவு, காலம் தாழ்த்தினாலும் கண்டிப்பாக விளையும். ஒருவன் தன் வாழ்நாளில் அனுபவிக்கும் இன்பதுன்பங்களுக்கு பெரும்பாலும் அவனின் முந்தைய கருமங்களே முக்கிய காரணமாகும்.

செயல் சுதந்திரம்

தாவரங்கள், மிருகங்கள் போன்ற மற்ற உயிரினங்களுக்கு செயல் சுதந்திம் கிடையாது. அவை தன்னுடைய மரபணுவில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் 'விதிக்கப்பட்ட செயல்களை' ஆற்றிவிட்டு உடலிலிருந்து விடைபெறும். இதனால் மற்ற உயிரினங்களை கர்மநியதி சீண்டுவதில்லை. ஆனால், மனிதர்களுக்கு செயல் சுதந்திரம் உள்ளது. மனிதனுக்கு தன் விருப்பப்படி செயல்பட சுதந்திரம் இருக்கின்றது. அளவற்ற அறிவுத்திறன் உடைய மனிதன் பலவிதமான செயல்களை செய்கிறான். மனிதன் தன் அறிவுக்கூர்மையைப் பயன்படுத்தி ஆக்கமுடைய செயல்களை ஆற்றவேண்டுமே தவிர அழிவை ஏற்படுத்தும் செயல்களை அல்ல. மனிதனுக்கு செயல் சுதந்திரம் இருந்தாலும் செயலின் விளைவுகளை மாற்றும் வலிமை கிடையாது. இதை தான் 'விதியை மாற்ற முடியாது' என்று சொல்வார்கள்.

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னுடைய செயலின் விளைவுகளை அனுபவித்து, அதனால் பக்குவநிலை அடையவே மீண்டும் மீண்டும் பூலோகத்தில் பிறப்பிக்கப்படுகின்றான். மனிதனுக்கு 'விதி' என சொல்லப்படும் கர்ம விளைவுகளை மாற்றிட ஆற்றல் இல்லை; ஆனால் மனிதன் ஆன்மிக ஈடேற்றம் அடைந்து ஆன்மநிலை எய்துவிட்டால் கர்ம விளைவுகளை தன் பக்குவநிலையின் சக்தியால் 'சாம்பலாக்கிவிடும்' வல்லமையை அடைவான்.

பக்தி, யோகம், தியானம், ஞானம் - ஆகிய நான்கு வழிகளைப் பின்பற்றுவதால் ஒருவன் கர்மவிளைவுகளிலிருந்து மீளலாம். எப்போதும் தவறாமல் இந்த நான்கையும் பயிற்சிப்பதே கர்மவிளைவுகளிலிருந்து மீள்வதற்கான வழியாகும்.

"ஞானம் எனும் தீயில் கர்மவிளைவுகள் எல்லாம் சாம்பலாகிவிடும்"
(பகவத் கீதை)

ஐக்கிய அமெரிக்காவில் 450 கோயில்கள்



ஐக்கிய அமெரிக்காவில் 450-க்கும் அதிகமான இந்து ஆலயங்கள் உள்ளன. இவற்றுள் 135-க்கும் அதிகமான இந்து ஆலயங்கள் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் அமைந்துள்ளன.

ஐக்கிய அமெரிக்காவில் 23 லட்சம் இந்துக்கள் வாழ்கின்றனர் என 2014-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை அறிக்கை தெரிவிக்கின்றது. இவர்கள் பெரும்பாலும் ஆங்கிலம், தமிழ், ஹிந்தி, தெலுங்கு, பஞ்சாபி, குஜராத்தி போன்ற மொழிகளைப் பேசுபவர்கள். அமெரிக்க இந்துக்களில் இரண்டில் ஒருவர் உயர்நிலை பட்டப்படிப்பு முடித்தவர்கள். அமெரிக்காவின் மற்ற மதத்தினரை விட இந்துக்களே அதிகம படித்தவர்கள் மற்றும் அதிக வருமானம் பெறுபவர்கள் ஆவர்.

சுவாமி விவேகானந்தரின் விஜயத்தால் 1893-ஆம் ஆண்டு இந்துதர்மம் அமெரிக்காவில் ஒளியேற்றியது. அதன்பிறகு நிறைய வேதாந்த சமூகங்கள் உருவாகின. 1906-ஆம் ஆண்டு துவங்கி நிறைய வேதாந்த சமூக கூடங்கள் எழுப்பப்பட்டன. அதன்பிறகு 1957-ஆம் ஆண்டு கலிபோர்னியாவில், சிவமுருகன் ஆலயம் எழுப்பப்பட்டது. 1977-ஆம் ஆண்டு நியூயார்க்கில், மகா வல்லப கணபதி ஆலயம் எழுப்பப்பட்டது. 1981-ஆம் ஆண்டு கலிபோர்னியாவில் சிவவிஷ்ணு ஆலயம் எழுப்பப்பட்டது. மேலும் நிறைய இடங்களில் சுவாமிநாராயணர் ஆலயமும் அமைந்துள்ளன. டெக்ஸாஸில் அமைந்திருக்கும் ஸ்ரீ ராஜேஸ்வரி ராதாராணி ஆலயமும் மிகவும் புகழ்ப்பெற்ற ஓர் ஆலயமாகும்.

மிச்சிகன் நகரில் அமைந்திருக்கும் பராசக்தி ஆலயமும் மிகவும் புகழ்பெற்றதாகும். இந்த ஆலயம் டாக்டர். கிருஷ்ண குமார் அவர்களால் எழுப்பப்பட்டதாகும். அவர் ஆழ்ந்த தியானத்தில் வீற்றிருந்த போது, ஆதிசக்தியின் தரிசனத்தைப் பெற்றார். அதன்பின்னரே இந்த கோயிலை எழுப்பினார். மேலும் அமெரிக்காவின் இண்டியானாவில் அமைந்திருக்கும் பாரதியா ஆலயமும் தனித்த சிறப்புமிக்கதாக விளங்குகின்றது.

Saturday, 26 March 2016

யோகாசன செய்முறையும் பலன்களும்


தனுராசனம்


தண்டாசனம்


ஆஞ்சநேயாசனம்


சக்ராசனம்


பத்மாசனம்


புஜங்காசனம்

இந்துதர்மத்திற்கு திரும்பிய ஹாலிவுட் நடிகை




ஜூலியா ராபர்ட்ஸ்
ஜூலியா ராபர்ட்ஸ், ஆஸ்கார் விருது பெற்ற பிரபல அமெரிக்க நடிகை ஆவார். உலகில் அதிக சம்பளம் பெறும் நடிகைகளில் இவரும் ஒருவராவார். இவர் 30-க்கும் மேற்பட்ட புகழ்ப்பெற்ற திரைப்படங்களில் நடித்துள்ளார்.

ஜூலியா நீண்டகாலமாக ஆன்மீகத்தைப் பற்றி நிறைய தேடல்களை மேற்கொண்டு வந்தார். இறுதியாக இந்துதர்மத்தைப் பற்றிய தேடலில் ஈடுபட்டு இந்துதர்ம நூல்களையும் கற்க ஆரம்பித்தார். இந்துதர்மத்தின் ஆழ்ந்த அகன்ற தத்துவங்களில் ஈடுபாடு கொண்டார்.

2009-ஆம் ஆண்டு, இவர் தன் குடும்பத்தினருடன் ஹரியானாவில் அமைந்திருக்கும் கோவில்களுக்குப் புனித யாத்திரை மேற்கொண்டார். அப்போது இவரும் இவரின் குடும்பத்தினரும் இந்துதர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

ஜூலியா தன்னுடைய மூன்று குழந்தைகளுக்கும் லக்ஷ்மி, கணேஷ், பலராம் கிருஷ்ணா என்று பெயரிட்டார். இவர்களும் தற்போது முறையான இந்துதர்ம கல்வி பெற்று வருகின்றனர்.



ஜூலியா சமூக சேவைகளில் அதிக ஈடுபாடு கொண்டவர். திரைத்துறையில் இவருடைய திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும் அர்த்தமுள்ள நிறைய தத்துவங்களை விளக்குவதாகவே அமைந்துள்ளன. இவர் தன்னுடைய வருமானத்தில் பெரும்பகுதியை அமெரிக்காவின் சமூகசேவை நிறுவனங்களுக்கு அளித்து வருகின்றார். நோயால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கும் பேரிடரில் பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகளுக்கும் நேரடியாக சென்று உதவி வருகின்றார். இவருடைய சமூக சேவையைப் பாராட்டி இவருக்கு விருதுகளும் வழங்கபட்டுள்ளன.


ஜூலியாவும் அவரின் குருவும்

Friday, 25 March 2016

ஸ்ரீ ராமர் கற்றுத்தரும் பாடம்

ஸ்ரீ இராமரும் சபரி அம்மையாரும்

ஸ்ரீ ராமரின் புகழ் போற்றப்படுவதற்கு பல காரணங்கள் இருந்தாலும் அவற்றுள் இது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்றாக உள்ளது. நம்முடைய சமுதாயத்தில் தேவையற்ற ஏராளமான பிரிவினைகள் உள்ளது. இதனால் நமக்கு எந்தவொரு பலமும் இல்லை, ஆயினும் இவை நமக்கு பலவீனத்தையே தருகின்றன. இந்த பிரிவினைகளால் தான் நாம் 1000 ஆண்டுகள் அடிமையாக ஆக்கப்பட்டோம். ஆனால், அயோத்தி சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீராமர் நமக்கு சபரி என்னும் மூதாட்டியின் மூலமாக ஒரு நல்லப் பாடத்தைக் கற்றுத் தருகின்றார்.

இராமாயண இதிகாச கதை

சபரி அம்மையார் ஒரு வேடனின் மகளாவார். அம்மையாரின் இளம் வயதில், திருமண ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டபோது அவரின் தந்தை ஆயிரக்கணக்கான ஆடுகளை விருந்துக்காக கொண்டு வந்திருந்தார். அவை கொல்லப்படுவதை எண்ணி அம்மையார் மிகவும் மனம் நொந்து போனார். உலக வாழ்க்கையின் மீது ஈடுபாடின்றி அவர் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் ஈடுபாடு கொள்ள ஆரம்பித்தார். எனவே, அம்மையார் தமக்கு திருமண வாழ்வு வேண்டாம் என்று எண்ணி வனபிரஸ்தம் (தவமிருக்கும் வாழ்க்கை) மேற்கொண்டார்.

வனபிரஸ்தம் பூண்ட சபரி அம்மையார், ஆன்மீக வாழ்வுக்காக தன்னை அர்ப்பணம் செய்ய முடிவு எடுத்தார். மதங்கர் என்னும் முனிவர், அம்மையாரை தன் சிஷ்யையாக ஏற்றுக் கொண்டு அவருக்கு ‘பிரம்ம ஞானம்’ கற்றுத் தந்தார். குரு-பரம்பரை மரபு படி, மதங்க முனிவர் சபரி அம்மையாரை தன் மகளாக ஏற்றுக் கொண்டார். எனினும், அங்கு வாழ்ந்த ஒருசில மக்கள் மதங்க முனிவரின் செயலை ‘ஆச்சாரமற்ற’ செயல் என்று கருதி அவரைப் பழித்தனர். அவர் ஒரு வேடனின் மகளை தன் சீடராக ஏற்றுக் கொண்ட செயலைக் கண்டித்தனர். எனினும், முழுமையான இறைஞானம் பெற்ற மதங்க முனிவர் அவர்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை. எனினும் இதை எண்ணி சபரி அம்மையார் மிகவும் வருத்தப்பட்டார்.

“ஐயனே, என் குற்றம் தான் யாதோ? ஒரு வேடரின் மகளாகப் பிறந்ததுவோ? என்னால் உங்களுக்கு கலங்கம் வருவதை எண்ணி என் மனம் வாடுகின்றது” என்று அம்மையார் மதங்க முனிவரிடம் கூறினார்.

“கலங்காதே மகளே. எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் எல்லா உயிர்களும் சமம் தான் என்பதையும் பிறப்பால் யாவரும் தாழ்ந்தவர் இல்லை என்பதையும் இவர்கள் உணராதவரை இப்படி தான் பேசிக் கொண்டு தம்மையும் தம்மை சார்ந்தவரையும் துன்பத்தில் ஆழ்த்துவார்கள். இவர்களைப் பற்றி சிந்திப்பதை விடுத்து இறைவனைப் பற்றி சிந்திப்பாயாக.” என மதங்க முனிவர் சபரி அம்மையாருக்கு உபதேசம் செய்தார். 


காலங்கள் கடந்தன. சபரி அம்மையும் அந்த ஆசிரமத்தில் மதங்க முனிவரின் மகளாகவும் சிஷ்யையாகவும் இருந்து பல ஆன்மீக அறிவுகளைக் கற்று தேர்ந்தார். முனிவரின் மகளாக இருந்து அவரின் பசுக்களைப் பராமரித்தல், உணவு தயாரித்தல், பூஜை செய்தல் போன்ற கடமைகளையும் செய்து வந்தார்.

ஒருநாள் மதங்க முனிவர், சபரியிடம் வந்து “மகளே, இறைவனிடம் செல்லும் காலம் எனக்கு நெருங்கிவிட்டது. இதுவரை என் சிஷ்யையாக உனக்கு ஆன்மீக அறிவை தந்த நான் என் மகளாக உனக்கு ஒன்றுமே கொடுத்ததில்லை...என்ன வேண்டும் கேள்?” என்றார்.
சபரி அம்மையும், “தந்தையே, இறைவனைக் காண எனக்கும் ஆரவமுண்டு, எனவே என்னையும் உங்களோடு அழைத்துச் செல்லுங்கள்...” என்று கேட்டார்.
ஆனால், மதங்க முனிவர் “இல்லை மகளே, நீ வாழவேண்டும்... யாருக்கும் கிட்டாத பெரும்பேறு உனக்கு கிட்டும்...உன்னுடைய தூய்மையான பண்புக்கும் பக்திக்கும் இறைவன் உன்னை கான வருவார்.. அதுவரை நீ காத்திருக்கவேண்டும்” என்று கூறி விடைபெற்றார்.
சபரி அம்மையார் சுவைத்து தந்த கனியை உண்ட ஸ்ரீ ராமர்
அந்த நாள்முதல் சபரி அம்மையும் இறைவனின் வருகைக்காக சளிக்காமல் காத்து கிடந்தார். நாள்தோறும் வைகறையில் துயில் எழுந்து நீராடுவார். இறைவன் இன்று கண்டிப்பாக வருவார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையுடன், தூய்மையான அன்போடும் பக்தியோடும் இறைவனுக்காக மலர்களும் பழங்களும் பறித்து வருவார். காலங்களும் வேகமாக கடந்தன. சபரி அம்மையார் முதுமை நிலையை அடைந்தார். அவரின் உடல் வலிமை குன்றியது. கண்பார்வையும் மங்கியது. ஆயினும் அம்மையாரின் இறைநம்பிக்கை ஒருபோதும் குறையவே இல்லை.

ஒருநாள் சபரி அம்மையார் ஆற்றில் நீர் எடுக்க சென்றார். ஆற்றங்கரையின் பாறை மீது ஒரு மூடன் அமர்ந்து கொண்டிருந்தான். அந்த மூடன் வேத மந்திரங்களைப் பிழைப் பிழையாக ஓதுவதைக் கேட்ட சபரி அம்மையார் புன்னகைத்தபடி குடத்தில் நீரை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தார். தன்னுடைய வேத உச்சாடனத்தில் இருக்கும் குறையை அறிந்த மூதாட்டி நகைப்பதைக் கண்ட அந்த மூடன் சிறிதளவும் கருணையின்றி சபரி அம்மையாரின் மீது ஒரு கல்லைக் கொண்டு எறிந்தான். சபரி அம்மையாரின் மீது கல் பட்டவுடன் ஒரு சொட்டு இரத்தம் ஆற்றில் விழுந்தது. உடனே, ஆறு முழுவதும் இரத்தம் ஆகிவிட்டது. இரத்த ஆற்றைக் கண்டு அந்த மூடன் திகைத்துப் போனான். சபரி அம்மையார் வேதனையோடு தன் ஆசிரமத்திற்கு திரும்பி விட்டார்.

ஆற்று நீர் இரத்தமாக மாறிவிட்டதால் யாருக்கும் குடிநீர் இல்லாமல் போய்விட்டது. ஊர்மக்களும் பல யாகங்கள் செய்தனர், வேத மந்திரங்கள் ஓதினர். எதுவுமே வேலைக்கு ஆகவில்லை. இரத்த ஆறு அப்படியே தான் இருந்தது. முனிவர் ஒருவர் கங்கை நீரைக் கொண்டு வந்து ஆற்றில் கலந்தார், ஒரு மாற்றமும் இல்லை. யமுனை நீரைக் கொண்டு வந்து கலந்தார், அப்போதும் ஒரு மாற்றமும் இல்லை. இவ்வாறு பல முயற்சிகள் செய்து மன்றாடியும் ஆற்று நீர் தூய்மையாக மாறவில்லை. சபரி அம்மையாரைக் கல்லால் தாக்கிய மூடனும் தாகத்தில் வாடி வதங்கி போனான்.

அப்போது அவ்வழியே ஸ்ரீ இராமர் வந்து கொண்டிருந்தார். அவரின் வருகையை அறிந்த அந்த மூடன், அவரிடம் சென்று மன்றாடி எப்படியாவது ஆற்று நீரை தூய்மைப்படுத்த வழிக் கேட்டார்.

ஸ்ரீ இராமரும் புன்னகைத்தபடியே. “கண்டிப்பாக. ஆற்றுநீரை தூய்மைப்படுத்த யான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.
“இராமபிரானே, உங்களின் திருவடிகள் பட்டாலே போதும். நீர் தூய்மையாகி விடும்.” என்று அம்மூடன் மன்றாடினான்.

ஒரு மாற்றமும் நிகழவில்லை. இவ்வாறு அந்த மூடனின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, சற்றும் முகம் சுளிக்காமல் பல முறை ஸ்ரீ இராமர் தம் திருவடிகளை நீருக்குள் வைத்தார். மீண்டும் ஒரு மாற்றமும் நிகழவில்லை. அனைவரும் குழப்பத்தோடு நின்றனர்.

அனைத்தையும் அறிந்த ஸ்ரீ இராமர், “இந்த ஆற்று நீர் எப்படி ரத்தமானது?” என பணிவுடன் கேட்டார்.
உடனே அந்த மூடன் “வேடர் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மூதாட்டி இங்கே வந்து நீர் எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளை நான் கல்லால் தாக்கினேன். அவளின் ரத்தம் பட்டு இந்த ஆறு ரத்தமாகியது.” என நிக்ழந்த எல்லாவற்றையும் பெருமையாக விளக்கினான்.
இதைக் கேட்ட ஸ்ரீ இராமபிரான், தன் கைகளை இதயத்தின் மீது வைத்தபடியே “அப்படி என்றால், அந்த தாயின் ஒரு சொட்டு இரத்தத்தால் தான் இந்த ஆறு மொத்தமும் ரத்தமாக மாறியது என்று நினைத்தீரா?” என்று மூடனிடம் வினவுகிறார்.

மூடன் சற்றுநேரம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

ராமபிரான் தொடர்ந்தார் “வரும் வழியில் என் இருதயத்தின் மீது யாரோ கல்லெறிந்ததை உணர்ந்தேன். அதில் ஏற்பட்ட ரத்தம் தான் இந்த ஆற்றையே ரத்தமாக ஆக்கியது” என்றார்.

இதைக் கேட்ட அந்த மூடன் மனம் உடைந்து போனான். தன்னுடைய அறியாமையை எண்ணி மனம்கலங்கி ஸ்ரீ இராமரிடம் மன்றாடினார்.

“என் தப்பை எல்லாம் உணர்ந்துவிட்டேன் ராமா. இழிகுலத்தார் என்று எண்ணி அந்த தாயின் மீது எறிந்த சிறு கல் உன் இருதயத்தையே நோகடித்து விட்டதே. என்னுடைய இந்த பாவத்தை எப்படி போக்குவேன்” என்று கதறினான்.
“யான் இங்கு வந்ததே அந்த தாயை சந்திக்கத் தான். அந்த அம்மையாரை யான் காணவேண்டும்.” என்று ஸ்ரீ இராமர் அன்போடு கேட்டார்.

 ஸ்ரீ இராமரின் பெயரைக் கேட்ட சபரி அம்மையார் தன் ஆசிரமத்தில் இருந்து ஓடி வந்தார். ஆற்று கரையில் நின்று கொண்டிருந்த இராமரைக் காண ஓடி வந்த சபரி அம்மையாரின் காலடி மணல் பட்டு ஆற்று நீர் மீண்டும் தூய்மையானது. இதைக் கண்டு அனைவரும் திகைத்தனர்.

“கண்டீரோ? இப்போது சொல்லுங்கள், யார் தீண்டத் தகாதவர் என்று” என அங்கிருந்த மக்களிடம் ராமபிரான் கேட்டார்.

அனைவரும் வெட்கி தலை குனிந்து நின்றனர். பலரும் ராமபிரானை தம் இல்லத்திற்கு அழைத்தனர் ஆயினும் சபரியின் அழைப்பிற்கு இணங்கி அவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார் ஸ்ரீ இராமர். தம் ஆசிரமத்திற்கு வந்த ஸ்ரீ இராமருக்கு, இலைகளால் ஆன ஒரு பாத்திரத்தில் பழங்களை வைத்து வழங்கினார் சபரி அம்மையார்.

“கண்பார்வை மங்கிய கிழவி நான், இந்த பழம் பழுத்ததா அல்லது காயா” என அறிந்து கொள்ள சபரி அம்மையார் பழத்தை எடுத்துக் கடித்துப் சுவைத்தார்.
“ஆம், இது பழுத்த கனி தான்.” என்றபடி ஸ்ரீ இராமருக்கு அன்போடு அவற்றை அளித்தார்.
ராமபிரானும் “அம்மையே, இக்கனிகளை போல் சுவையான கனிகளை இதற்கு முன்னர் யாம் உண்டது இல்லை. இக்கனிகளில் உம்முடைய அசையா நம்பிக்கையும் தூய்மையான பக்தியும் கலந்திருப்பதே அதற்கு காரணம்.” என புன்னகை மலர அப்பழங்களை ஸ்ரீ இராமர் உண்டார்.

சபரி அம்மையாரைக் கடிந்தவர்களும் இதைக் கண்டு திகைத்து போனார்கள். சபரி அம்மையாரின் அசையா நம்பிக்கைக்கும் தூய்மையான பக்திக்கும் மனம் உருகி அவருக்கு அருள்பாலித்தார் ஸ்ரீஇராமர்.


நன்னெறி

ஸ்ரீ இராமரைப் போல், சமுதாயத்தில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களோடு நெருங்கி அவர்களோடு உணவுகளைப் பங்கிட்டு கொள்ள சொல்லவில்லை. முடிந்தவரை உங்கள் மனதில் இருக்கும், தீண்டாமை, சாதி, அந்தஸ்து போன்ற ஒழுக்கமற்ற பண்புகளை ஒதுக்கி வைத்து விடலாமே?

தமிழ்நாட்டு அரசுச் சின்னம்



இந்தியாவில் 1956-ஆம் ஆண்டு, மொழிவாரியாக மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்ட போது தமிழ் பேசும் பகுதிகள் சென்னை மாகாணமாக உருபெற்றன. அந்த காலக்கட்டத்தில் சென்னை மாகாண அரசு, அரசாங்க சின்னமாக திருவில்லிபுத்தூர் கோயில் கோபுரத்தை தெர்ந்தெடுத்தனர்.

’கோயில்களின் மாநிலம்’
என்று சிறப்பாக அழைக்கப்படும் தமிழ்நாட்டில் 40,000க்கும் மேற்பட்ட சிறப்புவாய்ந்த கோயில்கள் அமைந்துள்ளன. உலகத்தின் மிகப்பெரிய பதினைந்து கோயில்களில் பதினொன்று கோயில்கள் தமிழ்நாட்டில் தான் அமைந்துள்ளன என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. தமிழ்நாட்டின் கலை, கலாச்சார மற்றும் சமய அடையாளமாக திகழும் கோயில்களை பேணிக் காக்க வேண்டியது தமிழர்களின் முக்கிய கடமையாகும்.

Thursday, 24 March 2016

மூன்று வகை தர்மம்

மூன்று வகை தர்மம்


தர்மச் சக்கரம்



தர்மம் என்றால் 'பிரபஞ்சத்தின் செயல்பாட்டுடன் இசைந்து முறையாக வாழும் நெறி' எனப் பொருள்படும்.

தர்மநியதிக்கு எதிரானது அதர்மம் எனப்படும். இந்துமதத்தின் உண்மையான பெயர் 'சனாதன தர்மம்' ஆகும். 'எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் அறநெறி' என்பதே இதன் பொருளாகும்.

இந்த அறநெறி இந்தியா (இந்துஸ்தான்)-இல் உணரப்பட்டதால் இதற்கு 'இந்துதர்மம்' என்ற பெயர் அண்மைய நூற்றாண்டில் வழங்கப்பட்டது.

"தர்மத்தை விட மேன்மையானது எதுவுமில்லை. தர்மமே இந்த அண்டம் முழுவதையும் தாங்குகின்றது. தர்மமே சத்தியம்."
-யஜுர்வேத பிருகதாரண்யக உபநிடதம் 1:4:14-



மூவகை தர்மம்


வாத்ஸயாயனர் தனது நியாயசூத்திர பாஷ்யத்தில் மூன்றுவகை தர்மங்களைக் குறிப்பிடுகிறார்.


1) உடல் தர்மம் (உடலால் ஆற்றவேண்டிய அறம்)


அ) தானம் - தேவைபடுவோருக்கு தானம் தருதல்
ஆ) துயர்துடைப்பு - துன்பப்படுபவர்களுக்கு உதவி செய்து அவர்களின் கண்ணீரை துடைத்தல்
இ) சேவை - சக மக்களுக்கும் உலக உயிர்களுக்கும் சேவை செய்தல்


2) மன தர்மம் (மனத்தால் கடைப்பிடிக்கவேண்டிய அறம்)


அ) கருணை - உயிர்களிடம் கருணை கொள்தல்
ஆ) திருப்தி - தன்னிடம் இருப்பதைக் கொண்டு மனநிறைவு கொள்தல்
இ) இறைநம்பிக்கை -
இறைவனைப் பற்றிய நம்பிக்கை மனதில் நிலைத்திருத்தல்


3) வாக்கு தர்மம் (வாய்ச்சொற்களால் கடைப்பிடிக்கவேண்டிய அறம்)


அ) உண்மை - ஒன்றைப்பற்றி தீர விசாரித்து மெய்யென அறிந்தபின் பேசுதல்
ஆ) இனிமை - கசப்பான கடுஞ்சொற்களைத் தவிர்த்துவிட்டு இனிய சொற்களைப் பேசுதல்
இ) பணிவு - எல்லோரிடமும் மரியாதையுடன், பணிவாகப் பேசுதல்













மனிதப் பிறவி எடுத்ததன் பயன்




மனிதப் பிறவி எடுத்ததன் பயனே அன்பு செலுத்துவதுதான். அன்பு செலுத்துவதில் உள்ள ஆனந்தம் வேறு எதிலும் இல்லை. தனக்கென்று பொருள் சேர்ப்பதில், புகழ் சேர்ப்பதில், அலங்காரம் செய்து கொள்வதில் தற்காலிகமாக இன்பம் கிட்டலாம். ஆனாலும் இவற்றில் உள்ளம் நிறைவு பெறுவதில்லை. உள்ளத்துக்கு நிறைவான ஆனந்தம் அன்பு செலுத்துவதிலேயே உண்டாகிறது. அன்பு செலுத்தும் போது நமக்கு எத்தனை க்ஷ்டம் வந்தாலும், தேக சிரமம் வந்தாலும், பணச் செலவானாலும் இதெல்லாம் தெரிவதேயில்லை. அன்பின் ஆனந்தமும் நிறைவுமே இந்த துன்பத்துக்கெல்லாம் மேலாகத் தெரிகிறது. அன்பு செலுத்தாத வாழ்க்கை வியர்த்தமே.

அன்பு செலுத்தும் போது துன்பமே தெரிவதில்லை என்கிறேன். ஆனால் கடைசியில் ஒரு நாள் அன்பு செலுத்தப்பட்ட வஸ்துவே நமக்குப் பெரிய துன்பத்தைக் கொடுத்து விடுகிறது. நாம் ஒருவரிடம் அன்பு வைக்கிறோம். கடைசியில் ஒரு நாள் அவர் நம்மை விட்டுப் போயே போய் விடுகிறார் அல்லது நாமாவது அவரை விட்டு ஒரு நாள் போகத்தான் போகிறோம். அப்போது, "அய்யோ, நம்மிடமிருந்து போய்விட்டாரே! என்றோ அல்லது "அய்யோ, நாம் இவரை விட்டுப் போகிறோமே என்றோ பெரிய துக்கம் உண்டாகிறது. இத்தனை காலமாக அன்பு தந்த ஆனந்தமும் நிறைவும் கடைசியில் பொய்யாகி, இந்தத் துன்பத்தில்தானே முடிந்தது என்று மனம் கலங்குகிறோம். அன்பின் முடிவான பலம் துன்பம்தானா என்று பெரிய சலிப்பு உண்டாகி விடுகிறது. எவ்வளவு அன்பு வைத்தோமோ, அவ்வளவு துன்பம் பிரிவின் பொது உண்டாவதைப் பார்க்கிறோம்.

அன்பே செலுத்தாமல் சுய காரியவாதியாகவோ அல்லது ஜடமாகவோ இருக்கிற ஜன்மாவே சிலாக்கியமானதோ என்று கூடத் தோன்றிவிடும். அப்படிப்பட்டவனுக்கு இந்தப் பிரிவு துன்பமே இல்லை அல்லவா? ஆனால் உண்மையில் சுய காரியவாதி பாபத்தைத்தான் மூட்டை கட்டுகிறான். மனிதப் பிறவி எடுத்துவிட்டு, ஆனந்தம், நிறைவு முதலியன் இல்லாமல் மரம், மட்டை, கல் மாதிரி ஜடமாக இருப்பதும் பயனில்லை. அன்பு செய்தாலும் முடிவில் துன்பம், அன்பு இல்லாமல் இருந்தாலோ வாழ்க்கையில் ருசியே இல்லை. இப்படியானால் என்ன செய்வது? மாறாத, மாளாத அன்பை உண்டாக்கிக் கொள்வதே வழி. நம்முடைய அன்புக்குரிய வஸ்து நம்மை விட்டு என்றும் பிரிந்து போகாததாக இருக்க வேண்டும். அப்படி ஒரு வஸ்து இருந்து, அதனிடம் அன்பை வைத்து விட்டால் நாமும் அதுவும் ஒரு நாளும் பிரியப் போவதில்லை. எப்போதும் ஆனந்தமாக, நிறைவாக இருக்கலாம். அதாவது, என்றும் மாறாமல் இருக்கிற ஒரே வஸ்துவான பரமாத்மாவிடம் அன்பைப் பூரணமாக வைத்துவிட வேண்டும். பரமாத்மா நம்மை விட்டு ஒரு போதும் நீங்குவதில்லை. நம் சரீரத்திலிருந்து உயிர் பிரிந்தாலும், பிரிகிற உயிர் பரமாத்மாவிடமிருந்து பிரியாமல் அவரிடமே கலந்து விடும். அவரிடம் வைக்கிற அன்பே சாசுவதமாக இருக்க முடியும்.

அழியாத பரமாத்மாவிடம் அன்பாக இருக்க வேண்டும் என்றால் வேறு யாரிடமும் அன்பாக இருக்கக் கூடாதா, மற்ற எல்லோரும் என்றோ ஒரு நாள் நசிப்பவர்கள்தானே என்ற கேள்வி எழலாம். பரமாத்மாவிடம் அன்பை நாம் மேலும் மேலும் வளர்த்துக் கொண்டால் அவருக்கு வேறாக யாருமே இல்லை என்று தெரியும். மரணமடைகிற மனிதர்களாக எண்ணி, அதுவரை யாரிடமெல்லாம் துக்க ஹேதுவான அன்பை வைத்திருந்தோமோ அவர்களும் கூட இப்போது அழியாத பரமாத்மா ஸ்வரூபமாகவே தெரிவார்கள். இப்படி உலகம் முழுவதையும் பரமாத்மாவாகவே பார்த்து அன்பு செலுத்த வேண்டும். அப்போது நம் அன்பு ஒரு நாளும் துக்கத்துக்கு மூலமாக ஆகாமலே இருக்கும்.

எல்லோரையும் பரமாத்மா ஸ்வரூபமாகப் பார்த்து அன்பு செலுத்த முடியா விட்டாலும், ஆத்ம குணம் நிறைந்த பெரியவர்கள், நல்ல ஞானமும் அருளும் நிறைந்த சத்குரு ஆகியோரைப் பரமாத்மாவாகக் கருதி, அன்பு செலுத்துவது சுலபமாக முடிகிறது. அப்படிப்பட்டவர்களிடம் அன்பு வைத்து ஆத்மார்ப்பணம் செய்துவிட்டால் போதும். அவர்கள் மூலமாக பரமாத்மா நமக்கு அனுக்கிரகம் பண்ணி விடுவார். நம் அன்புக்குப் பாத்திரமானவர் மரணமடைந்தாலும் கூட, "பரமாத்மா வேடமாகப் போட்டுக் கொண்ட ஒரு சரீரத்துக்குத்தான் அழிவு உண்டாயிற்று. இப்போது சரீரி பரமாத்மாவோடு ஒன்றாகி விட்டார்." என்ற ஞானத்தோடு பிரிவுத் துன்பத்துக்கு ஆளாகாமல் இருப்போம். நம் அன்பு கொஞ்சம் கூடக் குறையாமல் அப்படியே எந்நாளும் நிற்கும். ஈஸ்வரனிடம், சாதுக்களிடம் இந்த அன்பை அப்பியசிக்க ஆரம்பித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சமஸ்த ஜீவராசிகளுக்கும் விரிவுபடுத்த வேண்டும். அதுவே மனிதப் பிறவி எடுத்ததன் பயன்.